Nowe Życie

Po zeszłorocznym haśle programowym, czyli Manifestach przyszłości kierujemy się ku Nowemu życiu – haśle, które nadal ukierunkowuje nas na przyszłość, skupiając się – bardziej niż na systemowym, ideologicznym czy politycznym wymiarze – na jej afektywnych, materialnych i tożsamościowych aspektach.

Nie będzie ani rewolucji, ani ewolucji: tegoroczny program Pawilonu stanie się platformą przyglądania się i badania procesów przekształcania i wytwarzania Nowego życia w znaczeniu nowych form wspólnotowości, relacji ze środowiskiem oraz przestrzenią: od skali mikro (lokalnej) do makro (planetarnej). Po manifestowaniu przyszłości nadszedł czas na przyjrzenie się temu, jak się ona kształtuje.

Chcielibyśmy wykonać pierwszy z wielu kroków w stronę przechwytywania języka kształtującego myślenie o nowości, przyszłości, rozwoju: języka kapitału, konsumpcji i imperatywu postępu. Nowe życie to antyteza nowego produktu.

Jednocześnie próbujemy wypracowywać nowy model instytucji kultury odpowiadając na pytanie o rolę, jaką instytucja powinna przyjąć w ciągle zmieniającym się świecie. Nowe życie instytucji to przyjęcie aktywnej roli w mówieniu o świecie i nazywaniu go poprzez wytwarzanie przestrzeni dla wydarzeń, które nie mieszczą się nigdzie indziej. Zwracamy przy tym szczególną uwagę na tzw. niewidzialną pracę wewnątrz instytucji: zadajemy pytania o to, w jaki sposób produkować wydarzenia demokratyczne w demokratyczny sposób.

Podczas tegorocznych wydarzeń programowych zadamy sobie pytania o to, w jaki sposób myśleć o nowym życiu w obliczu pojawiającej się na horyzoncie katastrofy: afektywnej, cywilizacyjnej, wojennej, politycznej, klimatycznej? Czym jest nowe życie queer – wobec jakiej, obecnie kształtującej się normatywności się ustosunkowuje? Jaką rolę w kształtowaniu nowego życia odgrywają wspólnoty: te tradycyjne i te dopiero się formujące? Dyskusję o nowym życiu rozpoczniemy wykładem Bartosza Mroczkowskiego Żywa materia / żywa wspólnota już 5 marca.